آمدن جبرئیل به یاری سالار جلیل « هيئت زنجیر زنان محله نوبر
شما اینجا هستید:صفحه اصلی » اشعار استاد نیر » آمدن جبرئیل به یاری سالار جلیل

آمدن جبرئیل به یاری سالار جلیل

آمدن جبرئیل به یاری سالار جلیل

جبرئیل آمد شتابان بر زمین                  از فراز عرش رب العالمین

      دید صحرایی سراسرلاله زار                 ارغوان در وی قطار اندر قطار

چهره های آتشین برگ گلش                  زلف های عنبر افشان سنبلش

     جوی ها در وی روان اما زخون                 سروهایی بر لب، اما سرنگون

غنچه های ناشده از آب سیر                 اندر او خندان ولی از زخم تیر

چشم نرگس رفته از مستی زهوش       سوسنان با ده زبان در وی خموش

عندلیبان اندر آن بستانکده                      در فغان هر سو رده اندر رده

گفت کای فرمانده ملک وجود                  پیشت آوردستم از یزدان درود

گفت برگو ای برید کوی یار                تا به پیغامش کنم صد جان نثار

گفت فرمودت که ای سالار عشق             ای زتو بالا گرفته کار عشق

گر نبودی بود تو ، عالم نبود                       امتزاج طینت آدم نبود

خود تویی مقصود از خلق عباد        بی تو عالم را به سر گو خاک باد

ما نکردیم این شهادت بر تو حتم             ای جلال کبریایی بر تو ختم

عزم تو بس، در وفای عهد تو                   شد نیت قائم مقام عهد تو

بس تو را در خون تپیدن اکبرت         خون به جای شیر خوردن اصغرت

خواه کُش، خَه کشته باش ای شاه عشق  هیچ کم ناید تو را از جاه عشق

خواه جان بسپار و خَه جان می سپار    یار آن یار است و مهر آن مهر یار

گر کُشی ، جان جهان نک زان توست       گوش عزرائیل بر فرمان توست

کشته گردی بر شهیدان شه تویی              خون بهایت ما، ذبیح الله تویی

داد پاسخ شاه با روح الامین                     کای امین وحی رب العالمین

بسته ایم عهدی من و شاه وجود              من همانم،عهد آن عهدی که بود

عاشق جانانه را با جان چه کار؟           درد کز یارست با درمان چه کار؟

جبرئیلا این که بینی نی منم                  اوست یکسر، من همین پیراهنم

زو فزودم آنچه از خود کاستم           من خود این آتش به جان می خواستم

گر من از هر دو جهان بیگانه ام                گنج پنهانی است در ویرانه ام

گفت شاهاخواهرانت بی کس است گفت او خود بی کسان رامونس است

گفت چشم دخترانت در ره است       گفت عشق از دیدن غیر،اََکمَه است

گفت ترسم زینبت گردد اسیر               گفت سوی اوست از هر سو مصیر

گفت سجادت فتاده بی طبیب                 گفت بیماریش ، خوش دارد حبیب

گفت بهرت آب حیوان آورم                   گفت ، من از تشنگی آن سوترم

جبرئیلا من زجو بگذشته ام                  آب حیوان را در آن سو هشته ام

گفت خواهد شد سرت زیب سنان     گفت، گو باش او چو میخواهد چنان

گفت جان باشد متاعی بس گران              بر خسان مفروش یوسف رایگان

گفت جانی را که جانان خون بهاست         جبرئیلا رایگان خواندن خطاست

گفت آوردستم از غیبت سپاه                        تا کنند این قوم کافردل تباه

گفت مهلاً خود زمن دارد مدد                        جبرئیلا آن سپاه بی عدد

هستی ایشان همه از هست ماست  رشته ی تدبیرشان در دست ماست

آن که با تدبیر او گردد فلک              کی بود محتاج امداد ملک؟

گر فشانم دست ریزم زآستین                    صد هزاران جبرئیل راستین

جبرئیلا باب من بودت مُمِد                    که شدی حق را به پاسخ مستعد

آن زمان کت آفرید از نیستی                   گفت بر گو من کیم تو کیستی؟

سال ها ماندی تو حیران در جواب              کرد تعلیمت در آخر بو تراب

گفت، برگو تو خداوند جلیل                   من کمین عبد تو، نامم جبرئیل

جبرئیلا من خلیفه آن شه ام                      وارث اسرار آن باب الله ام

آن ستاره کت نمود آن مه جبین               دیده بگشا در جبین من ببین

جبرئیلا چشم دیگر بایدت                      تا که حال عاشقان بنمایدت

جبرئیلا من خود از کف هشته ام          دست جانان است تار رشته ام

هشته طوق عشق خود بر گردنم              می برد آنجا که خواهد بردنم

این حدیث محنت ایوب نیست                داستان یوسف و یعقوب نیست

صبر ایوب از کجا و این بلا                این حسین است و حدیث کربلا

دور کش زین ورطه رخت، ای محتشم            تا نسوزد شهپرت را آتشم

هین سپاهت را دور دار از راه من           که جهانسوزست برق آه من…

 

تمامی حقوق این سایت متعلق به هیئت زتجیر زنان محله نوبر تبریز می باشد.

WordPress SEO fine-tune by Meta SEO Pack from Poradnik Webmastera
بالای سایت